گزارشی از اجرای در امتداد اصوات از گروه نوژان

nojan-01

کنسرت «در امتداد اصوات» اولین کنسرت رسمی گروه موسیقی «نوژان» به‌همت حوزه‌ی هنری اصفهان از ۱۸ تا ۲۰ تیرماه ۱۳۸۹ در سالن سعدی این شهر برگزار شد.
گروه نوژان نزدیک به ۳سال سابقه فعالیت دارد. سرپرست این گروه بابک رجبی، آهنگ‌سازان آن سینا فرزادی پور وبابک رجبی و مدیر اجرایی آن جواد قبادی است. بیشتر اعضای این گروه دانشجوی موسیقی هستند، میثاق مهرپور وحمید لالی در تنظیم آهنگ‌ها کمک می‌کنند.
به گزارش مجله‌ی موسیقی ملودی بنای کار گروه نوژان برپایه‌ی توجه به نو آوری ودیگر بودن فضای اصوات وفرم موسیقی شکل گرفته است.
از تجربه‌های گروه نوژان در اجرا می‌توان به مرغ سکوت، صمیمیت گام و زبان، واگویه‌تر از ما، مینیمالیسم کهن، عدم یا محوریت تکنیک، لباس‌خوانی و درامتداد اصوات اشاره کرد.

نوازندگان این گروه میثاق مهرپور، مهدی زیدی، رسول عشوری، حمید لالی، امیر مختاری، مهدی افریچه ورضا نامدار هستند نزدیک به یک سال برای این اجرا تمرین کرده بودند.
امیرمسعود امیری خواننده ی قدرتمند و جوان اصفهانی که از محضر استاد شاهزیدی در اصفهان پا گرفته و سا‌ل‌هاست که در تهران فعالیت می‌کند در این کنسرت همراه گروه نوژان بود، امیر مسعود با وجود اینکه دیر به گروه پیوست ظرف مدت سه ماه با گروه هماهنگ شد و سکان کار را به دست گرفت.
کنسرت در امتداد اصوات از چهار بخش به‌شکل صدای ۱(همایون) صدای۲ (شور) صدای۳ (چهارگاه) و صدای۴ (ماهور) تشکیل شده که به‌وسیله ی۴پاساژ به هم وصل می‌شوند.
این پاساژها که با اصوات افکتیو مثل صدای آب ، باران ،رعد، صدای پرندگان وحیوانات، صدای آمبیانس شهری و صدای الکتریکی و نویز ساخته شده‌اند با همراهی ساز ها در سالن پخش می‌شوند.

به همراه این اصوات تصاویری در پس زمینه ی نوازندگان به نمایش در می‌آید. نور در هر قسمت از برنامه متغیر است.
جلوه‌های بصری و پخش تصاویر این اجرا را به هنر چندرسانه ای (performance) نزدیک می‌کند.
تصاویر در بخش اول از نقاشی‌های بدوی انسان در غار ها تشکیل شده در بخش دوم نقاشی روی فضاهای شعری از احمدرضا احمدی پخش می‌شود.در بخش سوم از مینیاتو‌ر‌های بهزاد و شعرهایی از بهرام اردبیلی استفاده شده ودر بخش چهارم از حرکات موزون فیلمبرداری شده که شعر شهرام شاهرختاش همراه آن است.
کلام در این کنسرت به‌شکل دکلماسیون و تصنیف به‌کار گرفته شد که از خیام و خاقانی تا احمدرضا احمدی و بهرام اردبیلی ادامه دارد.
کارگردانی تجسمی و نقاشی در متداد اصوات توسط مرتضا بصراوی، اجرا و ساخت تصاویر به‌وسیله‌ی احسان تحویلیان انجام شد.

nojan-03

به گزارش مجله‌ی موسیقی ملودی، بابک رجبی سرپرست گروه نوژان در رابطه با کنسرت در امتداد اصوات می‌نویسد: «این اثر مخاطب رابین صداهای پیرامون (صداهای واقعی زندگی) وشکل موسیقی که به او عرضه می‌شود قرار می‌دهد.
اگر بپذیریم که موسیقی به عنوان یک فرایند زاینده وترجمه‌ی اصوات پیرامون به‌وسیله‌ی انسان است اصواتی که با بی نظمی ریتمیک خود درهر فرکانسی در طبیعت اتفاق می‌افتند ،به‌وسیله‌ی انسان در فرکانس‌های مرتب قاعده‌مند می‌شوند و در زمان‌های تعیین شده به صدا درمی‌آیند. اصوات از هوش و شعور انسان عبور می‌کنند و درفضای هنری قرار می‌گیرند.
اجرای کنسرت «در امتداد اصوات» دقیقن راه درمان وضعیت سمعی اجتماع نسبت به موسیقی نیست بلکه به اعتباری عین وضعیت موجود بین نیاز سمعی اجتماع و عرضه‌ی موسیقی است.
از بارزترین دغدغه های ایجاد این فرم عدم هماهنگی وضعیت موسیقی ایران با روند طبیعی زیست انسان است.

هم‌چنان که هر فرآیند در زندگی بشر بسته به شرایط زیستی و نیازهای او تغییر شکل می‌یابد موسیقی و ساحت صوت نیز از این تغییر و تبدیل ناگزیر است. دلزدگی و وازدگی جوانان از موسیقی سنتی از جمله اثرات این وضعیت به‌شمار می‌رود.
موسیقی پیش از آن که زاده‌ی نبوغ انسان باشد، جبر پیرامون اوست. عبور پنهان باد از شکاف صخر‌ه‌ها و انبوه­ی شاخه‌ها، غرش دهشتناک رعد در آسمان تیره، پژواک چکیدن قندیل­‌ها در غارهای بهاری و صدای پرنده‌ها، قرن‌های قرن، برای انسان نخستین تجسم موسیقی بود و سازهای آغازین، به سودای تکرار نوای آن­ها کوک می‌شد. اما تاریخ، ماجرای تغییر این جمله است؛ موسیقی، برای انسانی که با صدای پرندگان دیده می‌­گشاید و آسمان آبی را گنبد مینا می‌­پندارد، با سرگشته‌­ای که در آهن و سیمان محبوس است و آسمان را خراشیده می‌­بیند، تفاوتی بنیادین دارد. هر چه بر انسان گذشت، موسیقی او را نیز دگرگون ساخت. موسیقی، آینه‌­ی تمام­‌نمای زندگی انسان است؛ انسان و تنیدگی­‌اش با محیط، موسیقی را در درازنای تاریخ به فراخور تغییرات خویش، زیر و زبر کرده است.
اثر پیش رو با تکیه به این مهم که موسیقی در تنیدگی رابطه‌­ی انسان با محیط زاده می­شود، مروری است بر تاریخ تغییر و دگرگونی موسیقی. موسیقی فراتر از چارچوب­‌ها، دستگاه­‌ها، نت­‌ها و سازها، مجموعه­‌ی «آوا»هایی­‌ست که تجلی روح زمانه­‌اند. این اثر سعی در «اجرا»ی این پیوستگی دارد.»

مشترک مطالب مجله ملودی شوید!

دیدگاهتان را ثبت کنید

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شدعلامتدارها لازمند *

*